THE SMOKER

posted on 02 Dec 2009 03:22 by yuuhou
 เอ็มเป็นลูกชายคนเดียว ตอนนี้เขาอาศัยอยู่กับพ่อสองคน แม่เขาจากไปได้ 2ปีแล้ว เย็นวันหนึ่งเขากลับจากโรงเรียน "เอ็ม ไปซื้อบุหรี่ให้พ่อซอง" พ่อเข้าสั่ง เขาไม่ได้รับคำแต่เดินไปหยิบเงินที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วก็เดินออกจากบ้านไป เขารู้สึกมีความสุขมากกว่านี้ตอนที่แม่ยังอยู่ ระหว่างทางที่จะเดินไปร้านเฮียสง "ไอเอ็ม!!" น๊อตเพื่อนของเขาเรียกจากอีกฝั่งถนน "ไปอยู่ไหนมาวะ ทำไมกูไม่เจอมึงเลย" เอ็มถามเพื่อน "เอ่อ.. คือ...กูไม่เรียนแล้ว" น๊อตตอบ "มึงมีตังค์ให้กูยืมมั๊ยวะ สองพัน" น๊อตถามเอ็มต่อ "กูก็ไม่มีเลย เอางี้ วันศุกร์มาเอาที่บ้านกู สี่โมงเย็น"ด้วยความที่อยากช่วยเพื่อนจึงตอบไปเช่นนั้น "ขอบใจวะ กูไปก่อนนะ ไว้มีแล้วกูจะเอามาคืน" น็อตบอกลา เอ็มเดินเข้าบ้านน้ำซองบุหรี่ไปวางไว้บนโต๊ะ แล้วเดินขึ้นห้องไปโดยไม่พูดอะไร ทุกๆเช้าเอ็มเดินลงมาจาห้องเพื่อนที่จะไปเรียน เขาต้องเห็นพ่อยังนั่งอยู่ที่เดิมประจำ บนโซฟาหนังสีน้ำตาลหน้าโทรทัศน์ กับกองหนังสือพิมพ์ที่มีแต่ตัวเลขและควันบุหรี่ ตั้งแต่แม่ตายเขาไม่เคยคิดอยากจะพูดกับพ่อเลย ไม่เลยแม้แต่คำเดียว

  "ไอเอ็ม!! มึงอยู่บ้านมั๊ยวะ" น๊อตเพื่อนเข้าตะโกรเรียก "เออๆ แป๊บนึง" เอ็มรับคำเดินออกไปเปิดประตู "ไหนบอกจะให้กูยืมเงินไง กูมาแล้วแต่พ่อมึงบอกยังไม่กลับ" น๊อตทวง "กูขอโทษว่ะ มันมีงานต้องทำ" เอ็มแก้ตัว "เออ พ่อมึงอยู่โรงพยาบาล รู้มั๊ยเนี่ย " น็อตบอก "แล้วมึงรู้ได้ไง" เอ็มถามกลับ "เออน่า มึงไปดูเองแล้วกัน กูมีธุระ กูไปละ" น็อตบอกแล้วเดินจากไป วันนั้นเอ็มไม่ได้ไปดูพ่อที่โรงพยาบาล แต่กลับนั่งดูหนังอย่างสบายใจอยู่ที่บ้าน "ดีซะอีก ตายๆไปได้ก็ดี" เขาบ่นพึมพำกับตัวเอง ตั้งแต่นั้นมาพ่อได้หายไปจากชีวิตของเอ็ม เขาทำงานเลี้ยงตั้วเอง และได้เงินจากป้าที่ส่งมาให้เป็นประจำทุกเดือน เอ็มไม่เคยแม้แต่จะคิดถึงพ่อของเขาเลยด้วยซ้ำ

 กริ๊งๆ กริ๊ง.. โทรศัพท์ดังขึ้น "ฮัลโหล"เอ็มรับโทรศัพท์ "เอ็ม พ่อมึงเสียแล้วนะ "น็อตเพื่อนสนิทโทรมาบอก "เห้ย!! มึงพูดอะไร พ่อกูตายไปนานแล้ว" เอ็มพูดแบบไม่ค่อยเชื่อ "ฟังกูนะ ที่จริงแล้วพ่อมึงไม่ได้ตาย" น็อตพูด "ไม่จริง!!" เอ็มตกใจ "ฟังกูให้จบ กูรู้มาตลอดว่าพ่อมึงไม่ได้ตาย แต่กูจำเป็นต้องปิดมึง ตั้งแต่พ่อมึงหายไปอะ เขาพยายามอยู่ห่างมึงให้มากที่สุด คอยแอบดูความเป็นอยู่ข้องมึง เงินทุกๆเดือนที่ป้าส่งมาให้มึงอะ พ่อมึงส่งมาให้ทั้งนั้น" น๊อตบอก "พ่อมึงพูดกับกูว่า ถ้ามึงอยู่โดยไม่มีเขาแล้วมึงสบายใจ เขาก็จะไป นี่มึงไม่รู้เลยหรอว่าพ่อรักมึงมาก มึงโชคดีที่ยังมีพ่อนะโว้ย!" เอ็มตกใจกับคำพูดของน็อต "ถ้ามึงยังเห็นเขาเป็นพ่อ มึงไปงานศพเขาซักนิดก็ยังดี กูโทรมาบอกแค่นี้แหละ กูขอโทษที่ไม่ได้บอกมึง กูขอโทษ" เอ็มได้ฟังก็ไม่เชื่อหูตัวเอง เย็นวันนั้นเขาเดินไปซื้อบุหรี่ที่ร้านเฮียสง เขากลับมาบ้าน เปิดโทรทัศน์ แล้วนั่งสูบบุหรี่ซองนั้น ทีละมวน เอ็มค่อยๆนอนลงบนโซฟาหนังตัวเดิม แล้วพล่อยหลับไปพร้อมกับควันบุหรี่ที่ลอยอยู่เต็มห้องรับแขก

Comment

Comment:

Tweet