สำลี

posted on 13 Jan 2010 03:35 by yuuhou

           

          สำลีเป็นหญิงชรา ใส่เสื้อลูกไม้ นุ่งผ้าถุงเหมือนหญิงแก่ทั่วไป บ้านที่เธออาศัยอยู่เป็นบ้านไม้สองชั้น ตั้งอยู่ในเขตเมืองของต่างจังหวัด ข้างๆบ้านเธอเป็นบ้านลุงยุ่น ลูกของสำลีไปจ้างเขาไว้ดูแลเธอ นานๆครั้งจะกลับมาเยี่ยมเธอที่นี่ ชั้นบนของบ้านร้างตั้งแต่ลูกของเธอย้ายออกไปอาศัยอยู่ที่กรุงเทพฯ  ไม่มีใครใช้ เพราะตัวเธอเองก็ไม่มีแรงที่จะขึ้นไปทำความสะอาด หรือไปใช้สอยอะไรได้ จึงมีเพียงชั้นล่างเท่านั้นที่ยังคงใช้ประโยชน์อยู่ ทุกๆเช้าเวลาประมาณตีห้า สำลีจะตื่นขึ้นมาตักบาตร จากนั้นลุงยุ่นก็จะนำอาหารเช้ามาให้

“ยายสำลี วันนี้ฉันเอาข้าวต้มปลาของโปรดมาให้” ลุงยุ่นพูดพร้อมชูปิ่นโต แล้วเอาไปวางไว้บนโต๊ะในครัวหลังบ้าน


อีกสักพักเธอจึงเดินเข้าไปในครัว แล้วนั่งกินข้าวต้มปลาเงียบๆคนเดียว จากนั้นเธอก็ออกมานั่งที่เก้าอี้ไม้หน้าบ้าน นั่งมองไอ้ดำ หมาไทยหลังอาน ยืนกินข้าวอยู่ พอแดดเริ่มร้อน สำลีจึงเข้าไปในบ้าน กวาดบ้าน จัดเตียง ใกล้เที่ยงลุงยุ่นก็เอาอาหารเที่ยงมาส่ง


“เมื่อเที่ยงปลาทอด กับผัดผัก ฉันเอาไปไว้ในครัวนะ” ลุงยุ่นพูดทักทายแล้วเอาปิ่นโตไปตั้งไว้ในครัวพร้อมเก็บปิ่นโตเมื่อเช้ากลับไปด้วย


เมื่อเธอกินข้าวเสร็จก็กลับไปกวาดบ้านเหมือนเดิม เอาแจกันดอกไม้หน้าพระไปเปลี่ยนน้ำ แล้วกลับเข้าห้อง ไปนั่งอยู่ที่เตียง มองผ่านหน้าต่างเหล็กดัดออกไป เจอผนังของบ้านข้างๆ มีต้นมอสขึ้นอยู่ระหว่างรอยแตกของผนัง แสงแดดส่องลงมาตรงนั้นพอดี เธอนั่งมองมันอยู่สักพักก็นอนลงบนเตียงแล้วหลับไป


           ช่วงเย็นสำลีก็ออกมาหน้าบ้าน นั่งลงบนเก้าอีกตัวเดิม มองผู้คนผ่านไปผ่านมา บ้างก็ยิ้มให้ บ้างก็ส่งเสียงทักทาย


“ยายสำลี สบายดีไหม” ป้าแจ๋วพูดโบกมือทักทาย    สำลีเพียงยิ้มๆ แล้วพยักหน้าตอบ

เธอไม่เคยพูดกับใครเลย จนชาวบ้านแถวๆนั้นคิดว่าเธอเป็นใบ้  พอห้าโมงเย็นลุงยุ่นก็เอาข้าวมาให้


“มื้อเย็น แกงจืดตำลึงนะ ยายสำลี” พูดจบก็เอาปิ่นโตไปไว้ในครัว แล้วหิ้วปิ่นโตเมื่อเที่ยงกลับไป


สำลีกินข้าวเสร็จก็ไปจุดยากันยุงมาตั้งไว้ใต้เก้าอี้กหน้าบ้านให้ไอ้ดำ เธอนั่งอยู่อย่างนี้ไปเรื่อยๆ จนประมาณหนึ่งทุ่มลุงยุ่นก็มาเอาปิ่นโตกลับไป พร้อมกับให้ข้าวไอ้ดำ


“ฉันไปแล้วนะ ยายสำลี” เข้ายิ้มให้เธอแล้วเดินเข้าบ้านไป นั่งอยู่สักครู่เธอก็เข้าห้องไปนอน


ชีวิตเธอประจำวันของเธอเป็นเช่นนี้ทุกๆวัน  เป็นชีวิตที่ไม่ต้องดิ้นรนหาอะไรมาเลี้ยงตัวเองหรือคนรอบๆข้าง เพียงแค่ดำเนินชีวิตให้มีลมหายใจอยู่ทุกๆวัน ไม่ต้องการอะไรมากกว่านี้

 

           เย็นวันนี้ลุงยุ่นเอาข้าวมาให้ “ยายสำลี วันนี้หมูทอดหลานฉันทำเอง นานๆทีคงไม่เป็นไรหรอกนะ” เข้าพูดพร้อมยิ้มให้เธอ เอากับข้าวไปใส่จานในครัว


“เดี๋ยวฉันจะมาเอาจานกลับไปแล้วกัน” ลุงยุ่นพูด แล้วเดินไปบ้านข้างๆ


หลังจากสำลีกินข้าวเสร็จ เธอก็เดินรดน้ำต้นไม้หน้าบ้านที่มีอยู่แค่สองสามต้นของเธอ


“ฉันจะไม่ได้รดน้ำแกอีกแล้วนะ จงเป็นต้นไม้ที่ดีโตไว้ๆล่ะ” เธอพูดกับต้นไม้เหล่านั้น


สำลีเดินมานั่งเก้าอีกไม้ตัวเก่าหน้าบ้าน ที่เธอนั่งอยู่เป็นประจำ มองผู้คน มองรถสัญจรไปมา ไอ้ดำเดินเข้าบ้านมากินข้าว แล้วมานอนหมอบอยู่ข้างๆเท้าสำลี เธอลูบหัวมัน


“ขอบใจที่อยู่เป็นเพื่อนฉันตลอด พรุ่งนี้ฉันคงไม่ได้เห็นหน้าแกแล้วนะ ดำ” สำลีพูดเบาๆ


ดำเงยหน้ามอง ทำสีหน้าเศร้า ครางหงิงๆ
เธอลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องนอน แสงภายนอกส่องเข้ามาทางหน้าต่าง สำลีนอนลงบนเตียง เธอหลับตา ความกังวลทุกอย่างหายไป รอบๆตัวสัมผัสได้ถึงความอบอุ่น ค่อยๆแพร่กระจายไปทั่วร่าง เธอรู้สึกเหมือนลอยอยู่ในสถานที่แห่งหนึ่งที่คุ้นเคยมาก แต่จำไม่ได้ว่าที่ไหน คล้ายๆลอยอยู่ในอวกาศ เธอไม่ได้คิดอะไรอีก เธอจะลอยอยู่อย่างนี้เรื่อยๆ เรื่อยๆ และตลอดไป…

 

Comment

Comment:

Tweet

เอามาทำหนังซักเรื่องดิ

จะรอดูเลย

ยิ่งบทหนังสั้นเขียนเองด้วยนะ อยากดู

เราเขียนไว้เยอะแนะแต่ไม่ได้ทำซักอัน เซ็ง angry smile

#1 By Milli on 2010-01-13 22:31